சார்கள் (சிறுகதை)

*

“திலீபு, இனியும் எனக்கு நடக்க முடியாலும்” மூச்சிரைக்க ஒவ்வொரு வார்த்தையாக பர்னாந்து சொன்னார். 

“ஒரு இன்கம் சர்ட்டிபிகேட் வாங்க இத்ற கஷ்டமா? அவன் அவனுக்க தோனியாசமும் காட்டிண்டு காலேஜுக்கு போயாச்சு. நான் கெடந்து சாவணும்” பர்னாந்திற்கு மூச்சு முட்டியது. நடக்க முடியவில்லை.

“கொறச்சு நேரம் இதில இரியுமி.” குழித்துறை கோர்ட்டிலிருந்து இடைவழியாக பஸ்டாப்புக்கு வரும் வழியிலிருந்த வயலோர தென்னைமர நிழலில் உடகார்ந்தார்கள். ஒவ்வொரு இருமலுக்கும் கபம் வெளிவந்தது. துப்பிக்கொண்டிருந்தார்.

“மருந்து இருக்குதா?”

“தின்னாச்சு. ஒரு நாளு ரெண்டுதான்.” சுவாசம் முட்டியது. வில்லேஜு ஆப்பீசர் எழுதி கையெழுத்திட்ட படிவத்தை கூர்ந்து நோக்கினார். 

“ஏன், மத்தவ, அந்த தாசில்சாறு இதில ஒப்பு தருதாளில்ல.”

“அது நாம அவளுக்கு வல்லதும் கொடுக்கணும்”

“நான் எனக்க கையிலிருந்த காசெல்லாம் அவளுக்கு நீட்டினேன். தூக்கி எறிஞ்சா” இருமல் சற்று அடங்கியிருந்தது.

“அந்த பேப்பற தருமி.” திலீப் அதை வாங்கி பார்த்தான். “இதில செவப்பு மசிவெச்சு ஏதோ எளுதியிருக்கு. நம்ம  படிச்சவன் வல்லதும் குண்டாமண்டித்தனம் காட்டிக்காணும்”

“ஒள்ளதுதான் பிள்ள. அவன் இந்த வில்லேஜாப்பீசறுக்கிட்ட செறிய தர்க்கமாம். இவனிட்ட பைசா கேட்டானாம். இவன் ஒரு நயா பைசா தரமாட்டேன்னு சொல்லியிருக்கு”

“பிச்சக்காறனுக்கு வல்லதும் கொடுத்து விடவேண்டியது. நாம இப்படி அலயவேண்டிய தேவயில்ல.”

“இனியும் இருந்தா பத்தாது. நாம நடக்கலாம். அவ காஞ்சாம்பொறத்தணும் எடம் கடருததுக்கொள்ள போயி பிடிச்சலாம். பைசா கொடுத்து சர்ட்டிபிகேட்டு வாங்கண்டாணு அவன் சொன்னான். அந்த பைசாச்சு மருந்துவாங்கி தின்னச்சொன்னான்.”

இருவரும் நடந்தார்கள். தாசில்தார் கையொப்பமிடாமல் தட்டிக்கழித்துக்கொண்டிருந்தார். காரணம் எதுவென்று தெரியவில்லை. மகனுக்கு இன்னும் ஒருவாரத்தில் இன்கம் சர்டிபிகேட் கல்லூரியில் கொடுத்தால்தான் பீஸ் கன்சஷன் கிடைக்கும். குழித்துறையில் வந்திருந்த தாசில்தார் காஞ்சாம்புறம் ரேஷன்கடையில் அவசர வேலையிருப்பதாக அங்கு வரச்சொல்லியிருந்தாள்.

“நீங்க இந்த ரோகத்துக்கு ஆஸ்பத்திரியில போகவேண்டியதுதானே”

“இல்ல பிள்ள, நான் போகாத ஆசுபத்திரியில்ல. சாரயத்த நிறுத்தி இருவது கொல்லம் ஆவுது. தீந்தபாடில்ல”

“நாட்டுவைச்சியர பாத்திருக்கலாம்”

“அது மட்டுந்தான் கொறவு. ஒரு தடவ ஒரு வைச்சியன பக்கப்போனேன்.” வெற்றிலை எச்சிலை துப்பிவிட்டு தொடர்ந்தார். “அப்பத்தான், வைச்சியன் வடிச்செடுத்த எண்ணைய குடிச்சத்தந்தான். இனியும் இந்த ரோகம் இருந்த எடம் தெரியாதெண்ணு சொன்னான். அப்பத்தான் எனக்கு உயிரு வந்தது.”

“அது எந்த எண்ண? வெளி மார்க்கட்டில கிட்டுமா?”

“அதுவா? நானும் வைச்சியருக்ககிட்ட கேட்டேன். எண்ண உருக்குத எடத்தில என்னய கூட்டிப்போயி காட்டினான்” சிறிது நேரம் பர்னாந்து பேசவில்லை. “ஒரு சாக்கு நெறய ஏதோ செடிவேரு மாதிரி இருந்தது. அதக்கொண்டு கொதிச்சித எண்ணயில கொண்டு தட்டினான்.”

“வேரு தானா?”

“வேரா? நான் அவிடத்தான் சர்த்திச்சு தொளிச்சு போட்டேன். எரப்பாம்பு”

“எரப்பாம்பா?”

“ஓம் பிள்ள, எரப்பாம்பு. வெளியில் சாக்கு நெறய பொங்கிளி தள்ளி, மெணஞ்சிண்டு கெடந்தது. அத எண்ணியில வதக்கி, அரிச்செடுத்து குப்பியில பிடிச்செடுத்தான்”

“ரோகம் தீந்ததா?”

“பின்னல்லாம. எரப்பாம்புக்க ரோகம் தீந்தது. எனக்கு கூடிப்போச்சு” என்று சொன்னபோது மூச்சு முட்டியது. சிறிது நேரம் இருவரும் அம்மன் கோயில் மர நிழலில் நின்றார்கள்.

குழித்துறை பஸ் டாப் வந்து காஞ்சாம்புறம் செல்லும் பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். பர்னாந்திற்கு உட்கார முடியவில்லை. வியர்த்துக்கொட்டியது. மூச்சு வானக்கும் மண்ணுக்கும் மேலும் கீழுமாக இழுத்தது. “இனியும் கொறச்சு தூரம்தான்” திலீப் ஆறுதல் சொன்னான். வண்டியில் இருந்தவர்கள் தங்கள் மூச்சை மெதுவாகவிட்டார்கள். அவர்களுக்கும் பரவுமென்ற சந்தேகம். “இதென்ன இளுப்பு. வல்லதும் ஆசுபத்திரியில எறக்கி விடடே”  வண்டியிலிருந்த ஒரு பயில்வான் பக்கிறி சொன்னான்.

“லேய், வாயணும் ஒண்ணும் வேண்டாத இரியில அவிட. நிங்கம்மைக்க வண்டி. நிக்க நொய்ய எடுத்துக்களயுவேன், சும்மா இருந்துக்கோ. இனி இந்த வண்டியில ஒரு மூச்சு மட்டுந்தான் கேக்கணும். ரெண்டாமத்த மூச்சுச்சத்தம் எனக்கு கேட்டா, அந்த மூச்ச அடச்சுப்போடுவேன், அடச்சு.” திலீப் சத்தமிட்டுச்சொன்னான். வண்டி பயத்தில் பம்மிச்சென்றது. “ஆசுபத்திரியும் மயிரும். மத்தவள எங்க வீட்டில வந்து சைனுபோடச்சொல்லு, நாங்க ஆசுபத்திரியில போறோம்”. வண்டி தன் கடைசி மூச்சை காஞ்சாம்புறத்தில் நிறுத்தியது.

வண்டியிலிருந்து இறங்கி அவள் சொன்ன இடத்திற்கு நடந்தார்கள். பர்னாந்துக்கு மூச்சு முட்டியது. அவரால் இருமவும் முடியவில்லை. தீலீபின் தோளைப்பிடித்து நடந்தார். “நீங்க இங்க இரியுமி. நான் அவள பாத்திட்டு வாறேன்”

“இல்ல பிள்ள, நானும் வாறேன். நான் படுத பாட அவ பாக்கணும்”

ரேஷன் கடையில் கால்மேல் கால் போட்டு உட்கார்திருந்தாள். இருவரும் அவள் முன் சென்று நின்றார்கள். “ஏய் சயரோகம், வெளியில போ நில்லுடே. உயிர எடுக்காம.”

“மேடம், ஒரு சைனு தந்தா உங்கள எதுக்கு தொந்தரவு பண்ணப்போறோம்”

“நீ யாருடே. உங்க அண்ணனா ததேயூஸ்? அவனுக்க திமிருக்கு எனக்க கையிலிருந்து ஒண்ணும் கெடைக்காது. நீங்க வீட்டுக்கு போங்க”

“எனக்க பிரண்டு மேடம், நாங்க பஞ்சோரு பாவங்க. இதில போட்டிருக்க மாசம் 1000 ரூபாயும் எங்களுக்கு வருமானமா கிட்டாது. இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு தருததில உங்களுக்கு என்ன பிரச்சன?”

“அவன் எங்க படிக்கான்?”

“செயின்ட் சேவியர் காலேஜ், திருநெல்வேலி.”

“வல்லிய காலேஜ். அங்க படிக்க இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு ஒண்ணும் தேவயில்ல. அவிங்களுக்கு தெரியும். அங்க படிக்க எல்லாரும் உங்கள மாதிரியான ஆளுங்கதான். இந்த காலத்தில 1000 ரூபாவ வெச்சு ஜீவிக்க முடியுமா?”

“அப்போ நீங்க தரமாட்டீங்க?” என்று திலீப் கேட்டபோது பர்னாந்து சுவாசமுட்டலுடன் குந்தி உட்கார்ந்திருந்தார்.

“இல்ல, கனவிலும் நெனச்சு பாக்காதீங்க. வல்லதும் நோய பரப்பாம இங்கிருந்து போங்க. யோவ், அந்தப்பக்கமா போயி எச்சில் துப்பையா.”

இனியும் கெஞ்சி பலனில்லை. இருவரும் அடுத்த பஸ்சிலேறி வீட்டிற்கு வந்தார்கள். இந்த சர்ட்டிபிகேட் கிடைக்கவில்லையென்றால், வீட்டிற்கு திரும்பி வருதாக ததேயூஸ் சொல்லியிருந்தான். ஆனால், அடுத்த கடிதத்தில் ததேயூஸ் இனியும் இந்த சர்ட்டிபிகேட்டிற்கு அலயவேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டான். நாட்கள் பிந்திவிட்டது. இனியும் கொடுத்தும் பலனில்லை. அவனுக்கு கல்விக்கட்டணத்திலும் ஹாஸ்டில் பீசிலும் சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லியிருந்தான். 

சில நாட்களுக்குப்பிறகு, தாசில்தாரும் வில்லேஜ் ஆப்பீசரும் இடைப்பாடு ரேஷன் கடையில் வந்திருந்தார்கள். பர்னாந்து கட்டுமரம் கரையிலணைந்து வீட்டில் வந்தபோது, தீலீப் ஓடிவந்தான்.  “பெட்டெந்நு வருமி. மத்த ரெண்டுபேரும் நம்ம ரேசன் கடயில வந்திருக்கு”. 

“பிள்ள, ததேயூசு இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு வேணாமெண்ணு சொன்னான். நமக்கு வேண்டாம் பிள்ள. இனியும் எதுக்கு அவனுவள கெஞ்சிக்கொண்டு.”

“அதுக்கில்ல, இது நம்ம உரிமையாக்கும். அவுங்க நமக்கு இத தந்தாவணும். நம்மளமாதிரி எத்ற பாவங்களுக்க வைத்தில அடிச்சிருப்பானுவ. நீங்க அந்த பேப்பற எனக்க கையில தந்தாமதி. மிச்சத்த நான் பாக்குதேன்”

இருவரும் இன்கம் சர்ட்டிபிகேட் படிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து சென்றார்கள். ஆபீசர்கள் இருவரும் ரேஷன்கடையினுள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். திலீப் அந்த படிவத்தை அவர்கள் முன்னால் தூக்கி வீசினான். “இந்த ஆளுவள தெரியுமா? இதில சைனு போடாத நீங்க ரெண்டெண்ணமும் வெளியில போவமுடியாது.” என்று சொல்லிக்கொண்டு வெளியில் வந்து ரேசன்கடை கதவை மூடினான். “ஏய், கதவத்திற” தாசில்தார் சத்தமிட்டாள்.

“ஆத்தியம் சைனப்போடுங்கடே.” என்று திலீப் சொல்லிக்கொண்டு, “எதுக்கும் நீங்க அந்த பக்கெட்டில, அன்னா கெடக்குத சாணாங்கிய கலக்குமி. இந்த ஊப்பிசாறுமார சும்மாவிடப்பணி. இண்ணு இவளுக்கு சாணாங்கி குளியல்தான்.” என்று பர்னாந்திடம் சார்கள் கேட்கும்படியாக சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, பர்னாந்தையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.

ரேஷன்கடையின் உள்ளிருந்து “சார், சார், கதவத்தெறங்க, சார். சைன் போட்டாச்சு, சார்” என்று அவர்கள் இருவரும் வாழ்நாளில் வாங்கிய சார்கள் அனைத்தும் வாய்வழியாக தொடர்ந்து வெளிவந்துகொண்டிருந்தது.

*

எரப்பாம்பு – மண்புழு

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *