[நண்பர் வேணு தயாநிதி சொல்வனம் இலக்கிய இதழில் எழுதிய கட்டுரை.]

//அலை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருக்கிறது. அலைகள் என்பவை கறுத்த யானைகள். கடலுக்குள் நடக்கும் யானைச்சண்டையில் வென்ற யானைகள் தோல்வியுற்ற யானைகளைக் கடற்கரை நோக்கி வீசி எறிந்து கொண்டிருந்தது. யானைகளின் குருதி வெள்ளை நிற நுரையாகக் கடற்கரையெங்கும் பரவிக்கிடக்கிறது.//

//அலை விழும் இடத்திலிருந்து கடல் விளிம்பு வரையுள்ள கடல்நீர் பேரருவி விழுந்து உருவாகும் வெண்பரப்பு சிறுமியின் கருநீல பட்டுப்பாவாடையின் வெள்ளை விளிம்புபோலத் தரையில் உரசியபடி படிகிறது. அரபிக்கடலில் பின்னோக்கி நீந்திக்கொண்டிருந்த இறால் மீன் கூட்டங்களின் சிவப்பு நிறத்தால் இடைப்பாடு கிராமத்தின் கிழக்கு மூலையிலிருந்து மேலெழும்பி வந்த சூரியன் பொன்னிறம் கொள்கிறது. வீடுகளின் இடுக்குவழியாக ஓடிய செம்மண் கலந்த மழைவெள்ளம் கடற்கரையெங்கும் இரத்தம் போலச் சகதியாகிறது. மீனவர் வாழ்க்கையில் கடலே சகல திசைகளிலும் வியாபித்திருக்கிறது.//

//”நாமளே எரப்பம்மாரு. எரப்பன் எரந்து எரப்பாளிச்சு கொடுக்கணும்”. “அப்போ நான் பணக்காறனெண்னு அடுத்தவனுக்குக் காட்டவேண்டி குடிச்சேன். அதுக்கப்பெறவு எனக்க போட்ட எரிச்ச சோகத்துல குடிச்சேன். இப்போ கேன்சறுக்க வேதன தெரியாமயிருக்கக் குடிக்கேன். இனியும் இத விட முடியாது பிள்ள” என்பது போன்ற உரையாடல்கள் கதையின் மொழிக்குள் இயல்பாக நிகழ்ந்தபடி இருக்கின்றன. படமெடுத்தாடும் ஒரு சர்ப்பத்தின் தலைமேல் நிற்பதை போலத் தன் கட்டுமரத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறார் பார்த்தலோமி.//

//ஓர் இலக்கிய முயற்சியின் முக்கியத்துவம் அதன் பல்வேறு காரணங்களுக்காக முக்கியமான ஒன்றாக முன்னிறுத்தப்படக்கூடும். இதுவரையிலும் முற்றிலும் அறியாத தமிழ்நாட்டின் தென்மேற்கு கடற்கரையின் வாழ்க்கையைத் தமிழ் வாசகனுக்கு இயல்பாக அறியத்தருகிறது என்பதால் துறைவன் முக்கியமான ஒரு நூலாகிறது. //

முழுவதும் படிக்க: http://solvanam.com/?p=43698

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *